Sikur përfshihesh nga këto momente të përditshme, si: ‘Oh, duhet t’i laj enët. Duhet t’i laj rrobat,’ dhe pastaj kujtohesh se ku po i bën këto gjëra, në këtë shtëpi, si të thuash, tmerruese. Është shumë sureale. […] Ndërkohë e shihja Ursën, macen, duke ecur gjithmonë përreth, dhe unë filmoj kafshë si pjesë të punës sime, kështu që mendova: le të filloj ta filmoj Ursën dhe të shoh çfarë ndodh. […] Çdo ditë ose çdo të dytën ditë, ajo sillte në shtëpi ndonjë kafshë, si ndonjë hardhucë, e mundonte, luante me të, dhe pastaj e linte të ngrirë në njërën nga dhomat e katit përdhes, apo diçka e tillë. […] Ka edhe diçka shumë të pazakontë në faktin se, sigurisht, kjo është ajo që bëjnë macet kudo që janë. Ato sjellin brenda pre më të vogla dhe i mundojnë. Por që kjo të ndodhë këtu, është gjithashtu shumë e çuditshme, shumë e pazakontë. […] Ndoshta e kam përjetuar paranormalen përmes Ursës. Një herë, në orën 3:00 të mëngjesit, u ktheva në shtëpi dhe ajo ishte te ajo shkalla e madhe. I kishte veshët krejtësisht prapa, ishte shumë e frikësuar dhe ecte në majë të gishtave përreth, sikur po kërkonte diçka, por nuk shihej asgjë.
Adriana Ramić ka lindur në vitin 1989, në Chicago. Ajo jeton dhe punon në Berlin. Praktika e saj përfshin instalacionin, videon, tekstin, skulpturën, vizatimin dhe softuerin, duke hulumtuar patosin e brishtë dhe botët e brendshme mes qenieve tokësore dhe atyre makinerike. Përmes vinjetave enigmatike të perceptimit, ajo shqyrton ndjeshmëritë e ekzistencës dhe të të kuptuarit, si në forma personale, ashtu edhe të abstraguara. Puna e Adriana Ramić është prezantuar në institucione të shumta, përfshirë SculptureCenter (SHBA, 2024), Hessel Museum of Art (SHBA, 2019), Museum of Contemporary Art (SHBA, 2018), Kunstinstituut Melly (Holandë, 2016) dhe Kunsthalle Wien (Austri, 2015).