Pjesa e Dytë
Anita Susuri: Profesoreshë në fakultet keni fillu pas diplomimit apo?
Milajete Shala Mehmeti: Po, pas diplomimit të fakultetit.
Anita Susuri: Pas ‘91-tes domethanë.
Milajete Shala Mehmeti: Jo, jo.
Anita Susuri: Pas ‘75-tes.
Milajete Shala Mehmeti: Fakultetin e kryjta dhe fillova. Se nuk mundesh pa diplomu me punu n’fakultet por magjistraturë dhe doktoratura ishin pjesë e kualifikimit për fakultet. Nuk mjaftonte vetëm fakulteti. Pas diplomimit tim pas pesë-gjashtë mujsh na pushuan nga puna. Unë diplomova në mars, aty është saktësisht kur. Ne në shtator nuk kishim punë, në qershor na ndërpren.
Anita Susuri: ‘91-ten?
Milajete Shala Mehmeti: ‘91-ten.
Anita Susuri: Po du me u kthy te ‘81-ta pak.
Milajete Shala Mehmeti: Kshtu ‘81-ta ishte, ‘85-ten u servu diçka. Mund të thuhet që ‘85-ten ne gati ishim si të pushuar nga puna. ‘81-shin demostrata të mdha. Aty demostratat i ndërpren shumë në mënyrë brutale. Pastaj filloj meniherë diferencimi. Ashtu quhej. Ne ishim tri femra që punonim në fakultet. Afërdita Nura, Luljeta Pula dhe unë. Tashti ishim ndër ma të rejat ose ma të rejat. Studentat shiqonin ne. Ne qaq ishim të lidhura me studenta saqë nuk e dinim rrezikun. Si ata si ne.
Mas demostratave që thashë u thyn me brutalitet, me shumë dhunë, shumë studenta i çuan në spital. Qaq shumë domethanë i rrahën, përdorën forcë, i bon për spital. Mas asaj shpejt diferencimi. Që ta shohin a e provojmë ne a jo. Ne ishim ne trijat e para të cilat këtë e provuam. Erdhën në komitetin që vishin atëherë. Mu më kujtohet që u ulën ata dhe tash demek po diskutohemi qysh, si e aprovojmë dhunën. Ne nuk e aprovuam dhunën dhe u çuam, ishim të zëshme te trijat. Ndonjë aty këtu s’di prej burrave, mashkujve. Të nesërmen gazeta serbe shkruan sa mujtën. “Tri profesorke na pozicijama albanskog nacionalizma i iredentizma.” m’kujtohet ky titull. Pra, ‘Tri profesoresha’, nuk e di a kuptoni serbisht?
Anita Susuri: Po.
Milajete Shala Mehmeti: ‘Në pozita’ dhe aty filloj lufta kundër nesh. Ne megjithatë nuk na larguan si i larguan të tjerët. Po lufta bëhej gjithnjë më e ashpër prej ‘81-shit. Na me t’gjithë kolegët e mi aty ku s’kishte mundësi manim mësim edhe në shqip edhe në serbisht. Pas ‘81-shit, vjen vendime a si quhej ajo që shqiptarët nuk bon me mbajtë mësim paralelet serbe. Vetëm shqiptarët. Ne ma nuk mundeshim të mbanim mësim te serbët. Angazhuan ata do asistente. Unë që kisha asistente ni kolege serbe, me të cilën kom pasë marrëdhanie korrekte, asaj ia dhanë ligjeratën. Ajo mbante serbisht. Prej meje ajo i mori të gjitha udhëzimet çka nevojitet për ligjerata dhe librat poashtu. Të cilat unë i përdorsha. Shumë korrekte. S’kam pasë problem. Megjithatë këtu filloj lufta.
Anita Susuri: Tregut edhe për ni studente malazeze që e keni pasë?
Milajete Shala Mehmeti: Po. Në atë kohë kur maja edhe serbisht mësim kisha studenta ju thashë prej gjithë Jugosllavisë aty n’fakultet. Ka qenë lënda ime shumë specifike, elektrokimia. Elektrokimia e teorisë edhe praktike. Praktike ishin këto metodat e prodhimit të metaleve të ndryshme. Një metodë që ishte shumë specifike ishte prodhimi i aluminit, si edhe sot është shumë me rëndësi. Të gjitha metalet. Metoda e prodhimit të aluminit është shumë specifike. Në Kosovë nuk prodhohej alumini se s’kishim alumin. Landa e parë që nxirrej nga Trepça nuk kishte për alumin. E vetmja fabrikë prej në atë kohë që e kishim studentat ne ishite në Podgoricë. Alumini prodhohej me qat’ metodë që ne, unë e ligjerojsha, ishte pjesë e landës time. Në Podgoricë alumini prodhohej.
Unë pikërisht se e kisha ni studente në grupin serbisht nga Podgorica. Ajo vendosi ta marr temën e diplomës, se zakonisht atëherë shiqohej ku p’e merr temen, që ta bëjë pjesën praktike në fabrikë. Ajo ishte e Podgoricës dhe ka deshë ta marrë qat’ temë të diplomës që ta punoj atje, s’kishte kurgjo të keqe. Unë në atë kohë u martova, lindjen e kisha. Atëherë lindja ishte nantë muaj. Në ndërkohë vjen afati se kanë procedu të mbrojtjes së diplomës. Çka me bo unë jam në pushim. Në vend timin kolegu im, burri im bëhet anëtarë i atij komisioni se tha, “Ajo nuk deshti me ndrru”. Sigurisht që kanë kërku. Që ishte shumë… e vetmja prej grupit serbisht që e ka pasë diplomën te une. Dhe e mbron ajo, e kryn.
Anita Susuri: E me bashëshortin keni qenë koleg?
Milajete Shala Mehmeti: Koleg.
Anita Susuri: Ashtu jeni njoftu?
Milajete Shala Mehmeti: Po. Jemi njoftu në shkollë të mesme.
Anita Susuri: thatë që deri në ‘91-ten keni punu, pastaj në shtator janë largu…
Milajete Shala Mehmeti: Po, në qershor na kanë largu. Në shtator përfundimisht. Ishte greva që në shtator.
Anita Susuri: Po kthehem të ju pyes se e përmendet pak Grevën e Minatorëve, si ka qenë situata gjatë kësaj kohe.
Milajete Shala Mehmeti: Ato ishin, Greva e Minatorëve ishte pasojë pas ‘81-shit. Filloj Serbia t’i bëjë ndryshimet kushtetuese në kushtetutën tonë që ishte e njohur Kushtetuta e vitit ‘74. Që i fitum ne ato të drejta me kushtetutë. Por, kishte ni lidhje me Serbinë. Se demek si krahinë e Republikës së Serbisë. Serbia e pa që ne fillum të zhvillohemi si popull. Meniherë pas ‘81-shit, pas vdekjes së Titos fillon degradimi. Përfundimisht fillon me ndryshimet kushtetuese dhe Greva e Minatorëve ishte protestë kundër ndryshimeve kushtetuese. Kjo ishte. Atëherë fillon diferencimi shumë i madh.
Anita Susuri: Në vitin ‘91 pastaj pas largimit prej punës si ka vazhdu organizimi?
Milajete Shala Mehmeti: Në ‘91-shin përpara se të largohem nga puna, fillon organizimet e popullatës LDK-ja formohet. Në kuadër të LDK-së ishte edhe Forumi i Gruas i LDK-së. Kto formoheshin nëpër qytete sikur për LDK edhe për forumin. Unë isha kryetare e Forumit të Gruas të LDK-së, Dega në Mitrovicë. Pastaj shpejt u organizu kuvendi i parë zgjedhor dhe unë mora pjesë në atë kuvend të LDK-së. Aty u zgjedh ni këshill qendror që quhej. Me votime në mënyrë demokratike mund të thuhet. Unë u zgjodha anëtare e këshillit qendror. Prej aty, zgjodha kryetare e forumit dhe vazhdova si kryetare e Forumit të Gruas.
Anita Susuri: Cili ka qenë roli juaj? Çka keni bo?
Milajete Shala Mehmeti: Nuk, nuk kishim naj rol kryesor. Megjithatë, megjithatë bëhej ni qëllim. Qëllimi që edhe gruaja t’ketë organizimin e vet. Kshtuqë çka mujshim diçka. Nuk muj thom që, por në kuadër të LDK-së gjithmonë. Ni organizim ma i mirë.
Anita Susuri: Sa ka qenë vështirë me bo mbledhje të tilla?
Milajete Shala Mehmeti: Ne takoheshim niherë në javë sikur edhe LDK-ja. Niherë në javë të gjitha degët. Po kishin disa aktivitete nëpër ditë të ndryshme në ditë të Kosovës. Lehtë nuk ishte me shku n’atë kohë nëpër degë të ndryshme. Megjithatë mundoheshim që takimet mos t’jenë numër shumë i madh. Kryesia atëherë numëronte njëmbëdhjetë anëtare m’doket. Mundoheshim t’mos bëjmë tubime t’mdhaja se fort nuk kemi qenë të kursyne për qëllime t’mdhaja. Ne si bojshim tubime t’mdhaja policia meniherë alarmohej.
Anita Susuri: Policia a hynte brenda në mledhje?
Milajete Shala Mehmeti: Kur filloj takimet e gjata atëherë ishin tubimet ma të mdhaja, atëherë. Por, thashë unë, takimet me degët i majshim në numër ma t’vogël. Por rrugës t’u shku ta zëm në Pejë, në Gjakovë shkonim nganjëherë. Atëherë na nalte policia kapak. Po mujshim… fort nuk kem pasë problem.
Anita Susuri: Në mbledhje për shembull të Forumit të Gruas, a është marrë në atë kohë, ende fillimi i ‘90-tave ka qenë. A është marrë ndonjë vendim çka me punu ose si me punu ose si me organizu forumin?
Milajete Shala Mehmeti: Sigurisht po. Ne kur u formum si forum ishim degë me thanë, pjesë e LDK-së, në ato takime që i majshim niherë në javtë me kryetarin Rugova ose kur s’ishte ai na mbante Agani. Ne i merrnim disa këshilla ose si duhet të punojmë, çka duhet të punojmë. Shpesh ka ndodhë që aty i kem marrë disa detyra të cilat janë kry me nder, gratë.
Anita Susuri: Çfarë detyra për shembull? Nëse mundeni me tregu?
Milajete Shala Mehmeti: Për shembull, kur u mbyllen shkollat fmija mbetën jashtë objekteve shkollore. Ne duheshe të interesoheshim si me ia bo me punën e fmive. Derisa u organizun shkollat private, që quheshin shtëpia. Atëherë deri atëherë ne si nana duhet të kujdesemi për fmi, kjo ishte. Gjithkush në mënyrën e vet.
Anita Susuri: A keni qenë pjesë e asaj kur osht’ bo organizimi i shtëpive shkolla?
Milajete Shala Mehmeti: Po nuk kom qenë direkt me thanë por fillim u mundun me pengu këta. U vranë dy-tre mësus, i vranë. Shkolla e parë që u bo, u hap shpija e parë. Mu m’kujtohet që shkum me Aganin aty. Ishte dikund në Dukagjin, s’më kujtohet cilin fshat që e lirun shpijen dhe meniherë e vranë ata. Pronarin edhe dy-tre veta, mësuesit.
Anita Susuri: Policia i ka vra a po?
Milajete Shala Mehmeti: Policia, po.
Anita Susuri: Nuk ju kujtohet kush ka qenë?
Milajete Shala Mehmeti: Jo, jo. Sigurisht janë emrat dikund. Por e di që vrasjet e para kanë qenë, meniherë. Se u mundun me ia ndalë hovin. Arsimimin paralele s’kishin mundësi me ndalë. Hajt se bohen disa bisedime, jo në shkolla… pa sukses. Ka pasë ni iniciativë që edhe nëpër fakultete niherë bon biseda t’mundohemi të kthehemi. Mu m’kujtohet që ne në Mitrovicë shkum. Ajo udhëheqja e hershme që quhej bashkë me Emin Dushin m’duket a s’di dikush kush ka qenë. Po pa sukses. Pa sukses. Ne e dinimin që veç formalitet ajo. Po mos me thanë që s’kemi bo bisedime. Kjo ka qenë.
Anita Susuri: Ju refuzun direkt a po?
Milajete Shala Mehmeti: Po mirë, na dëgjoj ai dikund i dhunshëm. Na dëgjoj dhe vendimi vijke nga lart. “Kurgjo s’o”, tha, dhe nuk ndodhke kurgjo. Pastaj i mbajshim disa ligjerata nëpër objekte kshtu.
Anita Susuri: A jeni angazhu edhe ju si profesoreshë në shtëpi shkolla?
Milajete Shala Mehmeti: Po, po.
Anita Susuri: Në cilat vende keni qenë?
Milajete Shala Mehmeti: Ne kemi qenë ma së pari ni shkollë tetë vjeçare sa ishte në periferi të Mitrovicës. Pastaj krejt kohën gjithë aty kem majtë derisa na largun.
Anita Susuri: A ju kujtohet emri i asaj shkollës?
Milajete Shala Mehmeti: Jo nuk më kujtohet si quhej shkolla po ishte periferi dikund. Ni shkollë tetë vjeçare e fshatit.
Anita Susuri: Aty domethanë janë mbajtë ligjeratat për fakultet?
Milajete Shala Mehmeti: Po, aty.
Anita Susuri: Njëkohësisht, sigurisht edhe prej shkollës fillore kanë marrë pjesë në mësim.
Milajete Shala Mehmeti: Sigurisht. Ma vonë ishin ma liberal, i lanë fëmijët.
Anita Susuri: E në shtëpi kështu private a keni qenë?
Milajete Shala Mehmeti: Jo, unë jo.
Anita Susuri: E fakulteti…
Milajete Shala Mehmeti: Ma vonë, ne bom ni përpjekje që fakulteti të shkoj në Prishtinë. Në Velani në ni shtëpi private u vendos rektorati. Karshi saj me thanë nja ni vjet kemi mbajtë aty. Po, po. Pastaj, jo. Nuk mujtëm me marrë vendimin që t’kaloj fakulteti në Prishtinë u kthym prap në Mitrovicë.
Anita Susuri: E ktu në Prishtinë në atë shtëpi si ka qenë? A ka pasë kushte? Si kanë qenë kushtet?
Milajete Shala Mehmeti: Vetëm mësim, laboratore s’ka pasë. Fakulteti jonë pa repertur s’ka mundësi. Po aty kom majtë. Unë para asaj, para asaj gjendje kam shku në Gjermani dhe u ktheva që t’maj mësim. Pastaj, majtëm ni vjet në Velani, qaq.
Anita Susuri: Në cilin vit ka qenë kjo?
Milajete Shala Mehmeti: ‘95-ten.
Anita Susuri: A ka pasë shumë studenta që prap se prap kanë qenë të interesun?
Milajete Shala Mehmeti: Po, jo aq shumë. Sikur që kishim në Mitrovicë jo. Rrugë e lartë shumë edhe nëpër burgje. Shumë kishte studenta që morën pjesë në demostrata, shumë. Ata ose ikën ose nëpër burgje që i zinin.
Anita Susuri: Po kanë qenë edhe këto në ‘89-ten, ‘90-ten, ‘97-ten.
Milajete Shala Mehmeti: Atëherë filloj. ‘81-shi ma s’kish kurgjo.
Anita Susuri: Juve a ju kujtohet për shembull çfarë atmosfere ka mbizotëru pa marrë parasysh të gjitha? Si ka qenë entuziazmi i studentëve? Sigurisht osht’ dashtë vullnet shumë i madh me studiu në kushte të tilla.
Milajete Shala Mehmeti: Po entuziazmi ishte shumë i mirë, para ‘81-shit. Fakultet i ri dhe fillimisht ne në gjeneratë të parë ishim 20-30 studenta po pastaj shkonte t’u u rritë numri.
Anita Susuri: Po mendoj për vite të ‘90-ta.
Milajete Shala Mehmeti: Për vite të ‘90-ta, jo, pastaj fillun me u marrë edhe studentat që ishin rinia që udhëheqnin lëvizjen me punë tjera. Shkonte t’u ra interesimi. Shumë studenta pas viteve ‘90-ta kanë ardhë e kanë vazhdu fakultetin. Sepse mbet gjysmë. Për me regjistru pak shumë.
Anita Susuri: Çka ju kujtohet ende diçka prej aktiviteteve prej viteve të ‘90-ta që mendoni që është i rëndësishëm.
Milajete Shala Mehmeti: Pajtimi i Gjaqeve.
Anita Susuri: A keni marrë pjesë?
Milajete Shala Mehmeti: Po, qysh jo. Si kryetare e degës në Mitrovicë të forumit unë isha edhe anëtare e Degës të LDK-së në Mitrovicë. Kur… kryesisht ishin studentat tonë që ishin në lëvizje dhe kryetarët e degëve të LDK-së. Ku shkonte kryetari më thirrnin edhe mu, në pajtim të gjaqeve. M’kujtohet sa herë kemi qenë nëpër fshatra të ndryshme për pajtime.
Anita Susuri: A mundeni me na përshkru si kanë shku këto takimet, mbledhjet, naj rast i veçantë që ndoshta jeni prekë?
Milajete Shala Mehmeti: Ka pasë sigurisht çdo proces ka pasë vështirësi dhe dikund ka shku ma lehtë. Varej nga rasti. Ne, për shembull, Latif Berisha ishte kryetar i degës në Mitrovicë. Ai e zhvilloj ni strategji sikur Anton Çeta. Të bisedojmë shumë kadale në mënyrë qetësuese nëse mundemi me u pajtue. Hyrja që bënte, “Ne duhet të hegjemonizojmë, t’jemi bashkë”. Kishte raste kur ma lehtë e arrinim po ato raste ma të vështira ishin ku merrte pjesë Anton Çeta. Aty ishin ma… këto rastet tona ishin ma të lehta. Pajtoheshin njerëzit. U pajtu u arritën disa pajtime.
Anita Susuri: Çka kanë qenë ndoshta rastet, nëse ju kujtohen? Pse kanë ndodhë ato vrasje ma shumë?
Milajete Shala Mehmeti: Vrasjet ishin nga më të ndryshmet. Se ka ndodhë… detalet s’më kujtohen.
Anita Susuri: Ju po m’duket në vitin ‘96 keni shku në Gjermani?
Milajete Shala Mehmeti: ‘92-shin.
Anita Susuri: ‘93-shin?
Milajete Shala Mehmeti: ‘92-shin.
Anita Susuri: Pastaj jeni kthy?
Milajete Shala Mehmeti: Pastaj jom kthy.
Anita Susuri: A mundeni me më tregu për punën e juj në Gjermani?
Milajete Shala Mehmeti: Në Gjermani ne shkum në ni universitet që ishte i njohur për do degë sikur gjithkund ka pasë, sikur fakulteti jonë. Pra, akademia që ishte e njohur në botë, 800 vjeçare. Aty përveç që kolegu dhe bashkëshorti im krynte doktoraturën, hulumtimet. Unë i bona disa specializime në fushën e korizionit. Sepse çdo metal e pson korozionin. E mësova qat’ specializim. Bukur gjatë. Aty e shkrova tekstin për korizionin.
Anita Susuri: E di që m’keni tregu ju keni shërby edhe si përkthyes për refugjatë?
Milajete Shala Mehmeti: Në atë kohë sa isha në Gjermani, se kur filloj lufta m’kujtohet që pas ni kohe më thirrën që t’shkoj të përkthej për gratë që vinin. Mu m’kujtohet ni rast Poklek katuni, komuna e Drenasit m’duket. Dy motra. Motra ma e madhe që ishte nja 50 vjeçare dhe kjo tjetra 25. Ato nuk mundeshin me folë prandaj kanë kërku naj gru që t’ju ndihmoj. Dridheshin. Çka ju kanë bo, qysh kanë mujtë me dalë ato unë nuk e di. Por mu m’kujtohet që ai rast na ka trishtu shumë.
Anita Susuri: Ju ‘96-ten thatë që jeni kthy po pastaj prap…
Milajete Shala Mehmeti: Po prap kom shku prap qaty se i lash specilizimin. Vazhdova. Në vitin 2000 jom kthy përfundimisht.
Anita Susuri: E për luftën a keni qenë në kontakt me familjen këtu?
Milajete Shala Mehmeti: Gjithmonë, gjithmonë. Shumë keq. Unë e kom pasë ni kontakt, telefonat ishin rrallë atëherë. Niherë mobilia nuk ishte. Unë e kom pasë ni telefonik me vllaun dhe sa pritsha me u bo mëngjes me folë me atë. Çka ka ndodhë gjatë gjithë ditës, t’nesërmen prap e thirrsha. Këtu i kam pasë krejt familjen. Babën, nanën, vllaznit, motrat, nipat. Të gjithë kanë qenë.
Anita Susuri: A kanë qëndru në Mitrovicë a janë largu?
Milajete Shala Mehmeti: Atëherë në momentin e fundit janë largu pak po janë kthy prap, krejt. Nuk ka prej tyne jashtë.
Anita Susuri: në vitin 2000 thatë që jeni kthy dhe e keni pasë ni rol shumë të rëndësishëm pastaj.
Milajete Shala Mehmeti: Në vitin 2000 jam kthy dhe ne së pari u kthym me kolegun tim dhe bashkëshortin tim me ni projekt shumë vjeçar që ishte projekt shumë i madh. Ne punuam para se t’vijmë shumë për të. Me atë projekt furnizohem në laboratore, që ishte shumë i nevojshëm, i dërguam nja 200 studenta për punimin e diplomave magjistraturave dhe doktoraturave në atë fakultet ku ishim ne.
Anita Susuri: Cili ka qenë fakulteti? Emri a ju kujtohet ndoshta?
Milajete Shala Mehmeti: Akademia e Frejbergut osht’.
Anita Susuri: A keni arritë ju me realizu?
Milajete Shala Mehmeti: Ne erdhëm me projekt shumë, shumë të shpejtë. Pa u ndërpre lufta. Njerëzit ishin me thanë, jo në gjendje t’mirë. Disa kishin hupë familjar, disa… njerëzit me të gjitha streset. Sikurse kohë lufte. Nuk ishte bash lehtë me depërtu me ni projekt të tillë. Ma së pari ishte e vështirë me gjetë objekt. Se ne si fakultet ishim pa objekt. Pas luftës e zënë, e zunë atë fakultetin tonë. Që nuk ishte objekt shumë i madh. Ne ishim pa objekt. Pajisjet të cilat shumë shpejt i prunët Gjermanit, s’ka problem i kishin pajisjet e gatshme. Vetëm duhej procedurat.
Ne nuk arritëm derisa e prunë ata, ku me i çu? Bom disa biseda në Fakultet Teknik në Prishtinë. Përfundimisht i çum në Fakultetin Filozofik që është qendër. Prej aty në Fakultet Teknik. Me shumë vështirësi kemi pasë, shumë. Ne u munduam të bëjmë diçka. Megjithatë për shkak të vështirësive të tilla nuk arriti projekti të realizohej qind për qind. Ideja e tyre që na dhanë projektin ishte që ta bëjnë ni laborator qendror që do t’shërbente si laborator për krejt rajonet. Kshtu ideja e tyne. Nuk patëm mundësi ashtu. E ndam laboratorin. Ni pjesë këtu te Fakulteti Teknik. Pastaj neve na dha Trepça ni objekt e ni pjesë aty. Kshtuqë ajo ideja nuk u realizu por shumë studenta kanë shku e kanë punu diplomën atje, shumë. Nja 200-300 vetë.
Anita Susuri: A keni punu shumë pas luftës?
Milajete Shala Mehmeti: Po. Shtatë vjet ka që… deri atëherë kom punu.
Anita Susuri: Pas pensionimit a keni vazhdu me ndonjë aktivitet?
Milajete Shala Mehmeti: Jo. Unë kam qenë kryetare e bordit të ni qendre për të rehabilitimin e të mbijetuarve të dhunës që quhet KRCT. Qaty kam qenë. Aktivitetin e kom vazhdu deri para ni viti qashtu.
Anita Susuri: A ka qenë punë e vështirë?
Milajete Shala Mehmeti: Jo. Unë vetëm bordi. Takoheshim niherë në gjashtë muj. Po disa herë kam marrë pjesë në aktivitete. Nuk ishte punë e vështirë.
Anita Susuri: Zonja Milajete nëse doni edhe diçka me shtu, nëse kom harru diçka me përmend?
Milajete Shala Mehmeti: Gjatë punës në fakultet unë kam pasë ni bursë e cila osht’ pra dy herë kom qenë në Amerikë. Niherë 2003-shin nëpërmjet ni që quhej How Fellowship. Gratë lidere, kshtu ishte projekti, meniherë e organizonte USAID. Ne morëm pjesë gratë nëpër sektor të ndryshëm. Ishim njëmbëdhjetë femra aty. Nja dy-tre muj qashtu. Pregaditeshin gratë lidere. Pas asaj kohe unë kur erdha punova pak në Ministrinë e Arsimit dhe pastaj prap shkova në fakultet. Ajo ka qenë. Unë s’isha e interesune për udhëheqje, ma shumë për arsim. Herën e dytë 2006-ten unë konkurova për ni bursë që quhej Fulbright bursa, dhe ma dhanë aty për katër muaj. Shkova poashtu në Amerikë në Universitetin John Hopkins. aty e kryva ni specializim, u ktheva.
Anita Susuri: Çfarë specializimi ka qenë? Për drejtimin e juj apo…
Milajete Shala Mehmeti: Po, për drejtimin tim.
Anita Susuri: Si i keni vërejt këto për shembull dallimin e laboratorëve ose kushteve me Amerikë?
Milajete Shala Mehmeti: Niherë nuk kishim laborator. Ne atëherë u munduam ta bëjmë ni laborator, qaq. Kur u kthym prej Gjermanisë. Nuk krahasohej. Pastaj ne ende jemi shoqëri e dalur nga lufta, aq ma tepër 2003, 2006.
Anita Susuri: Zonja Milajete faleminderit shumë!
Milajete Shala Mehmeti: S’ka përse.